Gewoon een emotionele avond. Toch?

Jaren geleden brak ik met mijn ex. Ik wist altijd dat onze relatie niet perfect was, maar het kostte me na onze break-up nog maanden om te erkennen dat de hele situatie eigenlijk ronduit problematisch was. Ik heb dat nog lang geweten aan wederzijdse misverstanden en slechte communicatie. Nog geen jaar geleden schreef ik op een mooie dag onder het genot van een Martini het verloop van een korte avond uit onze relatie neer tussen, een stukje waarvan alles overeenkomt met de realiteit, behalve onze namen. Het was een avond zoals die er regelmatig waren. Ik ben toen ik klaar was met schrijven, eindelijk in tranen uitgebarsten. Ik heb het laten liggen, tot vandaag, en na het herlezen besef ik, jaren later, dat dit was hoe het voor mij altijd ging. Het resultaat was niet altijd wat hier beschreven staat; soms liep het fantastisch. Maar mijn waakzaamheid, mijn schuldgevoelens, mijn bang afwachten of iets waarvan ik nog niet wist dat ik het fout gedaan had zou uitdraaien op vernederende ruzies, was constant aanwezig. Tot op de dag van vandaag heb ik moeite met het idee dat dat misschien niet per se aan mij lag. Lees mee over Patrick en Kate. Trigger warning voor partnergeweld, hoewel het mij moeilijk valt het zo te noemen.

Ik stuur Patrick een smsje om te vragen waar hij blijft. Drie uur geleden zou hij van zijn werk naar huis vertrekken. De rit duurt normaal gesproken een klein uur, en ik maak me ongerust. Ik heb mijn bord nog steeds niet aangeraakt. Ik eet liever samen met hem, we hebben al niet veel tijd samen, en ik ben te bezorgd om een hap door mijn keel te krijgen. Mijn telefoon maakt piepgeluidjes en ik open snel het berichtje: duurde wat langer, thuis in tien minuten. Ik haal opgelucht adem en begin vast aan de afwas. Als ik die straks nog moet doen, wordt het wat laat. Patrick wil na het eten waarschijnlijk roken en praten over zijn werk, en dan meteen naar bed. Ik weet dat hij het me niet in dank af zou nemen als ik dan nog met het huishouden bezig ben. De borden zullen moeten wachten tot morgen. Ik kijk op de klok. Nog vijf minuten. Ik weet niet zeker hoe ik het opwarmen van de maaltijd moet timen en vraag me af of het erger is dat het nog niet warm op tafel staat wanneer hij binnenkomt, of het risico te lopen dat het al wat afgekoeld is wanneer mijn vriend eindelijk thuiskomt. Ik haal diep adem.
“Dit is onzin, Kate”, zucht ik tegen mezelf. Ik probeer me er in gedachten van te overtuigen dat ik niet helderziend ben en dat ik niks fout doe door enkele minuten voor hij thuiskomt het eten in de microgolfoven te zetten. Ieder normaal mens zou zo toch handelen, of ben ik daar mis in?

Ik hoor de sleutel draaien in het slot en zet gelukkig net een bord opgewarmd eten op tafel. Patrick zegt niets wanneer hij het appartement binnenloopt. Hij zet zijn laptop aan de kant en hangt zijn jas aan de kapstok.
“Je eten is klaar, ik heb het terug opgewarmd”, zeg ik voorzichtig. Hij kijkt niet naar mij, maar naar de tafel en knikt. Ik merk dat hij een slecht humeur heeft en voel me ontzettend onzeker. Ik ben bang dat het iets met mij te maken heeft.
“Ik dacht dat je eerder thuis zou zijn dus ik had vroeger gekookt”, zeg ik verontschuldigend. Patrick begint zwijgend te eten en ik haal mijn eigen bord uit de keuken.
“Schat?” vraag ik, terwijl ik tegenover hem ga zitten. “Is er iets?”
“Kan een mens niet even rustig eten?” gromt hij en hij kijkt me geërgerd aan.
“Sorry…” mompel ik tegen mijn bord. Ik neem een hapje zalm en merk dat mijn maag protesteert. Wat heb ik misdaan? Misschien is er iets op zijn werk. Mijn rationele zelf protesteert: als er iets is op zijn werk, hoeft hij jou daarom niet zo te behandelen, en als je zelf wat misdaan hebt, kan hij dat net zo goed gewoon zeggen. Ik word een beetje boos en bedenk me dat ik dit eigenlijk echt niet om de haverklap hoef te pikken. Het is niet normaal dat ik zo bang en onzeker word van zijn slechte humeur. Ik sta op en pak mijn jas.
“Wat ga jij doen?” vraagt Patrick. Hij klinkt kwaad.
“Roken, ik heb eigenlijk niet zo’n honger zo laat op de avond. Eet maar door, ik rook zo nog wel eens met je mee.”

Patrick gaat verder eten voor de tv en ik steek op het balkon nerveus mijn sigaret op. Ik heb geen flauw idee hoe hij zal reageren, wanneer hij naar me toe zal komen, en of hij dat überhaupt gaat doen. Ik weet niet wat hij zal zeggen. Dit kan alle kanten op. Ik probeer mijn hoofd leeg te maken en niet na te denken over hoe erg deze situatie kan escaleren. Ik blaas een wolkje rook uit. Als het uit de hand loopt is het eigenlijk wel mijn fout. Ik had ook gewoon kunnen dooreten, dat had het risico op ruzie heel wat kleiner gemaakt.
Het duurt even voor ook Patrick komt roken. Gelukkig heb ik mijn pakje sigaretten mee naar buiten genomen. Ik heb geen zin om toe te geven en weer naar binnen te gaan voor hij buiten is geweest. Koppige trut die je bent, Kate. Soms snap ik niet dat je je nog afvraagt waar al die ruzies blijven vandaan komen. Als je je trots wat meer opzij zou zetten, zou het vast niet op gezette tijden zo ontploffen.
Patrick komt naast me staan roken en staart met een boze blik de verte in. Zijn mond vormt een strakke lijn en ik weet dat hij staat te wachten tot ik begin te praten. Mijn kleine beetje ruggengraat verbrijzelt in zijn aanwezigheid.
“Sorry…” zeg ik voor de tweede keer vanavond.
“Waarvoor?” Patrick kijkt me strak aan. Het is niet dat hij vindt dat er niets is waar ik me voor moet verontschuldigen, hij wil weten of ik zelf besef wat ik verkeerd gedaan heb.
“Dat ik van tafel ging..” zeg ik onzeker, “en dat ik na mijn sigaret niet weer naar binnen kw…”
“Je snapt het weer niet hé, Kate?” onderbreekt hij me spottend, en ik voel me een dom kind. Ik mompel nog een verontschuldiging, die hij niet lijkt te horen.
“Laat dan maar.” Hij schenkt me een venijnig glimlachje terwijl hij zijn peuk naar beneden gooit. Ik loop hem achterna naar de slaapkamer. Mijn hele lichaam staat stijf van angst. Angst dat ik iets gedaan heb wat zo erg is dat hij me niet meer zal willen, dat hij niet meer van me houdt. Angst dat het iets is wat ik niet meer kan goedmaken, en ik wil weten wat het is, zodat ik het toch kan proberen.

“Patrick, wil je me alsjeblieft vertellen wat er scheelt?” Ik ga naast hem op de rand van het bed zitten.
“Wat er scheelt?” zegt hij dreigend, terwijl hij opstaat en voor me komt staan. “Wat er scheelt?” Ik krimp onwillekeurig in elkaar.
“Jij denkt dat dat zomaar kan, mij wat zitten controleren?” briest hij. Ik denk meteen aan mijn laatste smsje.
“Dat bedoelde ik toch helemaal niet zo?” ga ik verbaasd tegen hem in. “Je was al twee uur te laat en ik was gewoon ongerust dat er misschien iets gebeurd was, dat je een ongeluk had gehad of iets dergelijks.”
“Ik kan zélf wel beslissen wanneer ik naar huis kom, dankjewel. Jij moet mij niks dicteren. Ik kan het ook niet helpen dat ik een veeleisende job heb en dat jij niks met je leven aanvangt”, bijt hij me toe.
“Sorry…” Nummer drie.
“Als het je echt speet zou je wel snappen dat je me met rust moet laten na een dag hard werken. Dan zou je wel snappen dat ik gestresseerd ben wanneer ik thuis kom. Dan zou je niet als een zielig kind om aandacht zitten vragen en weglopen en mokken wanneer je die niet krijgt”, schreeuwt Patrick. Ik begin te huilen. Het was helemaal niet mijn bedoeling hem op de kast te jagen. Ik wil hem niet nog meer stress bezorgen dan hij al heeft en ik vervloek mezelf dat ik niet eerder weer naar binnen ging, dat ik van tafel wegliep, dat ik gewoonweg niet het geduld kon opbrengen om thuis te wachten op mijn hardwerkende wederhelft die, want daarin heeft hij overschot van gelijk, zoveel belangrijkere en grootsere dingen met zijn leven doet dan ik. Achter iedere succesvolle man staat een sterke vrouw, en ik heb hem in de steek gelaten met mijn bemoeizieke zieligheid en mijn koppige gedrag.
“Wat zit je daar nu te janken? Dit is toch jouw schuld, of niet dan? Neem voor een keer eens wat verantwoordelijkheid. Maar ja, verantwoordelijkheidszin, dat staat niet in jouw woordenboek, toch, Kate?” Mijn zelfvertrouwen verpulvert onder de mokerslagen die Patrick uitdeelt. Ik wil stoppen met huilen en zeggen dat hij gelijk heeft. Dat zou helpen, maar het lukt me niet. Ik voel me rotslecht, ik ben een afschuwelijk mens. Ik trek mijn benen op en sla mijn armen om ze heen. Ik huil onophoudelijk tegen mijn kniën.
“Shit zeg, wat een zielig, stom wijf ben jij.” Patrick zucht. “Ik kan met jou helemaal niks aanvangen. Fuck dit.” Hij loopt razend de kamer uit en slaat de deur achter zich dicht. Ik rol me in een bolletje onder de dekens en jank de ogen uit mijn kop. Mijn neus loopt, ik druk er een zakdoek tegenaan die tegelijk mijn snikken smoort, en ik heb het moeilijk met ademen.

Patrick komt opnieuw de kamer binnen en ik probeer meteen minder hard te huilen. Ik wil niet opnieuw iets stoms doen om hem nog bozer te maken en ik weet hoe enorm tranen hem ergeren. Hij komt achter me liggen en slaat een arm om me heen. Ik verstijf. Ik ben niet zeker of hij niet meer kwaad is.
Patrick kust mijn haar. “Sorry, meisje.”
Ik weet dat ik nu wel mag huilen. Ik draai me om en laat alle spanning in mijn lijf los terwijl ik snik tegen zijn borst.
“Ik heb wat te sterk gereageerd,” geeft hij toe, “maar je moet het begrijpen. Het is super druk op mijn werk. Ik weet wel dat je het niet slecht bedoelt, maar als jij dan zo doet, dan stapelt de frustratie zich alleen maar op.”
Ik begin te praten en verontschuldig me. Voor het smsje, voor het eten, voor het roken, voor het huilen… Ik beloof beter op te letten in de toekomst, ik geef hem gelijk. Ik zal beter mijn best doen hem niet nog meer problemen te bezorgen dan hij al heeft. Het gaat moeilijk, want ik huil nog steeds en ademen loopt nog altijd lastig.
“Het is al goed”, sust Patrick. Hij kust mijn voorhoofd en mijn lippen. Ik krijg zo geen lucht, want mijn neus zit nog steeds dicht, maar ik wacht even om de kus te verbreken om hem te belonen voor zijn troost. Patrick begint al knuffelend te prutsen aan mijn kleren en mijn lijf, en ik weet dat hij seks wil. Ik ben er echt niet voor te vinden. Ik heb hier echt geen zin in. Ik ben uitgeput, leeg, ik voel me afschuwelijk. Ik wil echt, echt niet met hem naar bed. Ik wil ook niet opnieuw ruzie maken. Ik wil niet weer uitgescholden worden en verwijten naar mijn hoofd krijgen. Ik wil niet dat hij tegen me schreeuwt. Ik vraag me af wat hij zal doen als ik hem nu afwijs en ik krijg een visioen waarin hij tiert en verbaal genadeloos op me inhakt. Ik laat hem maar begaan. Hij kleed me uit, we hebben seks, ik kijk naar het plafond. Dit is trouwens wel het minste wat ik kan doen om zijn dag wat aangenamer te maken.

 

Advertenties

4 gedachtes over “Gewoon een emotionele avond. Toch?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s