Schaam u, gij feminist(e)!

Een gastbijdrage van Joyce Conings, naar eigen zeggen geïnspireerd door (maar niet direct over) de opkomst van de #WijOverdrijvenNiet anekdotes

Watblieft?! Ben jij een feminist?!” krijg ik regelmatig te horen tijdens gesprekken over feminisme met nabije, of minder nabije, anderen. Tegelijkertijd galmt iets in mijn hoofd in de aard van “Hallo, Joyce!”. Alsof ik beland ben in een AA-achtige therapiegroep en zogenaamd een probleem heb dat snel behandeld moet worden.

Beste mensen, ik zal u nu zwart op wit bekennen dat ik me schaam om een feministe te zijn. Ik praat vlotjes over gender(on)gelijkheid, over rechten voor mannen én vrouwen, over ongewenste intimiteiten, …: u kunt het zo ‘gek’ niet bedenken. Wanneer iemand echter vraagt of ik een feminist ben, word ik onmiddellijk zenuwachtig. Het ‘f-woord’ heeft me al meermaals doen zweten, het hart sneller doen kloppen, maar niet omwille van haar inhoud. Wél omdat het zo ingeburgerd is het f-woord te associëren met mannen-hatende, bh-verbrandende dolle wijven die hun gal spugen op alles dat een fallus heeft. Omdat het zo ingeburgerd is dat we ‘niet zo moeten overdrijven’. Omdat het blijkbaar lachwekkend is om er een te zijn… Oh ja: vergeet ‘voorbijgestreefd’ niet. En voordat jullie, de meneren Didden van deze wereld, schoten beginnen terug te vuren: neen, ik haat mannen niet, integendeel. Neen, ik ben niet Juffrouw Truttenbol, want ik ben niet preuts en frigide (en dan nog); zelfs integendeel. Neen, ik vind het ene geslacht niet beter dan het andere, integendeel. Neen, niet alle mannen zijn hetzelfde, integendeel. Neen, ik strijd niet alleen voor de rechten van vrouwen, integendeel. En godverdomme neen, wíj overdrijven niet, integendeel. Zal ik me verder verantwoorden waar dat eigenlijk redundant is? Hoe vaak moet ik mezelf nog herhalen?

Ik ben gegeneerd. Zelfs meermalige contacten met mede-feministen, waaronder mijn ouders, verlossen mij niet van deze schaamte. Mijn feministische ouders, die zichzelf allicht zo niet zullen noemen (uit schaamte?), hebben mij steeds het goede voorbeeld gegeven. Zo heb ik mijn vader meermaals horen opkomen voor vrouwen in een gesprek met vrienden die het nodig vonden om iemand na te fluiten, om seksueel misbruik te trivialiseren, … Daar boven op heb ik genoeg geweldige vriendinnen én vrienden die openlijk feministisch ingesteld zijn. Ik herinner me plots een gesprek met een vriend. Ik stapte ’s nachts van het station in Leuven naar mijn studentenhuis. De bussen reden niet meer in de juiste richting en besloot te stappen. Hij sms’te me dat ik voorzichtig moet zijn en moest melden wanneer ik veilig thuis was. De kans om ’s nachts op straat aangerand of verkracht te worden is volgens hem groter dan overdag. Er is namelijk minder volk op straat om te hulp te schieten moest iets me overkomen. De ervaring leert mij echter dat dat geen garantie is, maar dat momenteel terzijde. Ik herinner me te antwoorden dat ik het wel red en als dat gebeurt, dan gebeurt het maar, ik ben er immers goed vanaf gekomen tot nu toe. Ik besef drie maanden na datum pas hoe bedroevend mijn antwoord was. Er zijn wel degelijk nog een aantal fundamentele problemen omtrent gendergelijkheid of beter; het gebrek daar aan. Mannen en vrouwen mogen verschillend zijn, akkoord. Machtsverschillen, ongeacht de richting van het verschil, zijn echter niet goed te praten. Daarom ben ik in eerste instantie een feministe en daar wil ik voor strijden. Toch lullig dat ik me eerst over die schaamte moet zetten…

Jammer genoeg is feministisch zijn nog steeds taboe, zeker als vrouw zijnde. Over het algemeen (dit betekent dat er nuancering geïmpliceerd is) wordt een man meer geprezen om een f-woord te zijn dan een vrouw, want ja: hij is toch zo solidair met het andere geslacht. Goed voor jullie. Oprecht. Overtuig uw omgeving, alstublieft! Het maakt me daarentegen intriest dat vrouwen die er openlijk voor uitkomen vaak (u raadt het: alweer is de nuancering geïmpliceerd) afgeschilderd worden als een Juffrouw Truttenbol of als een van de ontelbare synoniemen. Feministisch ingesteld zijn wordt in bepaalde regionen misschien steeds meer aanvaard, maar waagt u het momenteel (nog) niet het openlijk te verkondigen. Schaam u. U hebt niets te klagen dames, u hoeft niet zo brutaal en ondankbaar te zijn.

De associaties die regelmatig met het feminisme gemaakt worden zijn ronduit foutief en beledigend. Ik schaam me om geassocieerd te worden met zulke onjuistheden. Ik heb me al meermaals afgevraagd of een naamsverandering een mentaliteitsverandering teweeg zou brengen. Van feminisme naar genderequality? Van allerhande negatieve associaties naar een mogelijk nieuwe boost? Dit dekt hoe dan ook niet de hele lading. Zucht, hoe is het zover kunnen komen? Alweer ben ik me indirect en onnodig aan het verantwoorden. Ik kan je garanderen dat het vermoeiend is. Het rest me eigenlijk alleen te concluderen dat het feit dat ik me zogezegd hoor te schamen, andermaal bevestigt dat feminisme nog steeds broodnodig is.

P.S. Aan de meneer die twee jaar geleden in de trein zat te masturberen en me daarbij recht in de ogen aankeek: ik was toen niet alleen beschaamd, ik was ook doodsbang. #wijoverdrijvenniet

P.S. bis: No men were harmed during the making of this article.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s