Het moeras van online activisme (VIII)

“Brand die fucker af tot op de grond”

“Ik werd niet bevrijd door propagandisten maar componisten, schrijvers en dichters die tot mij spraken over een interessantere en vrijere manier van leven.”

—Ralph Ellison

De Moralistische Cluster voert een chronische strijd met het fatalistische Structurele overblijfsel dat begraven zit in zijn ideologie. Dit spanningsveld kan je duidelijk zien in de Moralistische reacties op de beruchte verdediging van privilege van Tal Fortgang in de Princeton Tory (“Checking my privilege”), waar hij zijn privileges checkt en die gewoon geweldig vindt. De reacties benadrukten het gebrek aan begrip van Fortgang, en de nood om hem te onderwijzen: “Hij heeft duidelijk zijn privilege niet gecheckt, want hij begrijpt helemaal niet wat privilege is.”; “Hij heeft gefaald om zijn privilege te checken”; “Als hij de tijd zou nemen om zijn privilege echt te checken, zullen mensen dat kunnen zien, en zal men hem niet opnieuw zeggen om het te doen.” Maar deze kritieken klinken alsof ze slechts voor de vorm geschreven zijn, en hopeloos, alsof men al erkent dat de conservatief Fortgang allicht wel zal weigeren om zichzelf te laten onderwijzen, hoe veel Moralistische “instructies” hij ook gedwongen wordt te verduren. “Werp ons een bot toe, geef tenminste toe dat we gelijk hebben,” lijken ze te zeggen.

Een van de scherpste kritieken, ‘Je hoeft je niet te verontschuldigen om blank te zijn’ van Dexter Thomas, nam een meer Structureel standpunt in, waarin het Time de schuld gaf voor de herpublicatie van Fortgangs artikel, in plaats van Fortgang zelf. Thomas drukt zijn sympathie uit voor Fortgang en zegt dat hij met het gaan van de jaren allicht verstandiger zal worden. Maar Thomas onderstreept ook de moeilijkheid van individueel activisme en persoonlijke ontwikkeling: als het systeem Fortgang oppikt enkel omdat zijn standpunten de status quo bestendigen en hem anders zou genegeerd hebben, blijft er andere mogelijkheid over dan Structurele verandering? Wat is het nut van al dat gepraat over anti-oppressie als ze beter de revolutie zouden plannen? De fatalistische Structuur maakt zich weer kenbaar.

Anders gezegd, de Moralistische Cluster zit met het probleem dat hun Verdenking wortelt in ideeën over vals zelfbewustzijn en dit voorschrijft dat hun standpunten genegeerd worden door de heersende machtsstructuren, die op hun beurt de Ethische kracht van hun activisme ontnemen (de Theoretische Cluster heeft hetzelfde probleem maar erkent gewilliger dat niet-revolutionair activisme futiel is). Hoewel de Ethiek misschien triomfeert in elke individuele callout, verliest het de oorlog. Deze onderliggende Structurele thema’s duwen Moralistische activisten naar beneden, naar de Theoretische Cluster, maar ze moeten weerstaan aan dat duwen opdat hun activisme iets zou blijven betekenen. Verdenking heeft zich aangepast voorbij Radicale oproepen tot openlijk en zelfs gewelddadig separatisme tot vage (en soms opzettelijk tandenloze) pogingen tot bewustwording, die ongeveer zo succesvol zijn als hun Structurele achtergrond voorspelt. In een essay in Mic waarin hij de beweging aanvalt van Women Against Feminism, slaat Derrick Clifton om zich heen met jargon en minachting, eisend dat die vrouwen “meer aan intersectionaliteit moeten doen”, terwijl hij hun acties veroordeelt als “ofwel onwetend, gebrainwasht door MRA’s, ofwel gewoonweg dom” (heeft dit argument ooit al iemand overtuigd zonder een dreiging met het hellevuur?).

Als stapsgewijze vooruitgang niet voldoet aan zulke hoge verwachtingen kan de Moralistische Cluster een intense backlash oproepen. In 2014, toen de Moralistische scifi-conventie Wiscon een uitgever toeliet die op de editie het jaar voordien een formele klacht voor intimidatie had gekregen, leidde een explosie aan verontwaardiging tot een schandaal dat uiteindelijk tot gevolg had dat de Member Advocate van de conventie opstapte en een wijdverspreid gevoel van totaal verraad, dat nog het beste onder woorden gebracht werd door schrijver Kameron Hurley, die zei nadat de uitgever in kwestie slechts voor vier jaar geband werd: “Brand die fucker af tot op de grond.”

Wiscon heeft zijn ware gelaat laten zien in deze beslissing, en het zegt dit: “feminisme” is slechts marketing, een manier om zichzelf te onderscheiden van andere conventies. Zoals anderen al gezegd hebben, een “feministische conventie” betekent fucking niets: niet ooit, niet nu, hoewel ik van ganser harte had gewenst dat het wel zo was en van het beste uit gegaan was in dit enorm voor de hand liggende incident – ik bedoel, een seriële seksuele intimideerder met issues die al 20 jaar meegaan zou toch een no-brainer moeten zijn om van een feministische conventie te weren? Niet dus. Het is gewoon een zoveelste conventie. De zoveelste ruimte waar je in een massaal seksistische samenleving moet zien te overleven, een ruimte die daders en belagers koestert boven hun doelwitten. Het is een safe space voor de vele delinquenten van deze wereld, en in het bijzonder mannen, waarvan er velen al jaren gaan om er wat rond te snoepen en er nooit op aangepakt zijn.

Wiscon is niet je vriend. Wiscon is niet je bondgenoot. Wiscon is deel van deze fucked-up wereld; een wereld die zichzelf in allerlei ongemakkelijke bochten wringt om te doen alsof hij aan zijn eigen principes voldoet terwijl het pist over wie hij pretendeert te verdedigen. San Diego Comicon doet tenminste niet alsof het iets anders is dan een promotionele worstenbraderie. Het doet niet alsof het geïnteresseerd is in iets anders dan om zichzelf en je geld geven…

Wiscon kan aan m’n anus roesten. Ik hoop dat het helemaal tot op de grond afbrandt. Ik hoop dat er honderdduizend echte feministische conventies zullen oprijzen uit zijn as.

Hurleys uit woede voortvloeiende beslissing om de voorkeur te geven aan het mega-corporate San Diego Comicon boven Wiscon spoort met Garveys voorkeur voor de KKK in plaats van blank links. Terwijl ze alterneert tussen Ethisch verraad en Structurele futiliteit, komt ze uiteindelijk uit op de hoop dat er iets beters in de plaats zal komen, zonder uit te leggen hoe dat zal gebeuren. Het gevolg is dat destructie de orde van de dag wordt. De Moralistische gamecriticus Mattie Brice nam ontslag als panellid van het Games Festival uit afkeer nadat de organisatoren haar “onder de bus” gooiden toen ze het doel werd van GamerGate-activisten. Ze tweette: “het kan me niet schelen of elke vrouw, queer en donkere persoon zich terugtrekt uit de industrie omdat ik er niet meer bij betrokken ben, ik hoop dat het gebeurt.” Brand het helemaal plat, horen we, terwijl de Moralist afglijdt in wanhoop.

De hashtag #CancelColbert werd groot in het voorjaar van 2014, en viel de linkse satiricus Stephen Colbert aan over zijn tongue-in-cheek parodie op de racistische naam van de Washington Redskins. De bedenker van de tag, de Moralistische activiste Suey Park, kreeg er veel kritiek voor van klassiek links, maar antwoordde zonder een duimbreed te wijken: “Ik heb geen reden om redelijk te zijn want niemand zal me toch ernstig nemen.” Dit is natuurlijk de terugkeer van Structureel Verdenken, wat we eerder zagen bij Foucault. Een linkse redacteur bij de New Inquiry bood zijn perverse steun aan aan Park door haar gerust te stellen dat het “evident juist” was dat ze niet ernstig genomen werd (zelfs niet door de linkse New Yorker). In een wereld van Verdenking is dit een bevestiging. Structuur schrijf voor dat haar stem niet zal gehoord worden, en volgend uit de argumenten van Dexter Thomas hierboven, publiceerde Time het opiniestuk van Park in de wetenschap dat ze een slechte indruk ging maken, net zoals ze het stuk van Fortgang publiceerden in de hoop zijn standpunt te op te krikken. Haar verwarrende essay is zeker een minder coherente uitleg van anti-oppressieattitudes dan de voorgaande stukken. Het is een defensieve puinhoop die bevooroordeelde meningen versterkt over de onverlichte massa in plaats van hen te emanciperen. “Als je moet uitleggen wat je probeerde te doen, dan heeft het niet gewerkt,” schrijft Park, terwijl ze uitlegt wat ze probeerde te doen.

Tal Fortgang en Suey Park zijn het allicht oneens over alles, maar Structurele Verdenking beschouwt hen als functioneel en morel equivalent. Allebei zijn ze de “standaardproducten” van Foucault, op voorhand door de samenleving gesorteerd en beoordeeld. Dit is het ondermaanse van de Moralistische ideologie: achtervolgd door Verdenking, worstelend om zichzelf te nestelen in vlekkeloze authenticiteit, met holle Ethische overwinningen. In dit licht kan Moralistisch activisme een bittere grap worden, zoals Kameron Hurley ontdekte. Als je Theoretische achtergrond je influistert dat je plaats in de maatschappij niet onder jouw controle valt en dat je motieven verdacht en betekenisloos zijn, zal je activisme geteisterd worden door zelftwijfel, en kan je Verdenking een self-fulfilling prophecy worden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s